Чарнагорыя: 9. Мы лёгкія, як папера
Гэта перадапошняя частка, у якой няма аніякай карыснай інфармацыі пра Чарнагорыю – калі раптам дачытаеце да канца, то памятайце, што я адразу вас папярэдзіў. Тут распавядаю, як хадзіў з Будвы ў Святы Стэфан.
Гэтая ж частка ў Інстаграме: padarozhny.
- Ок, я зразумела, што ты беларус і што ты там не жывеш, - сказала Элі. - А дзе ты жывеш?
Элі - турыстка з ангельскага горада Лідс. Ха, а я адразу зразумеў адкуль ты, радасна ўсклікнуў я. З першых словаў! Вас заўсёды выдае гэты ваш жудасны брытанскі акцэнт.
Мы пазнаёміліся, калі я паліў на вуліцы, а яна спытала, дзе можна купіць цыгарэты. Я ў адказ запэўніў, што якраз па іх і іду, і што яна можа скласці мне кампанію.
Цыгарэты ў мяне былі яшчэ з Будвы, дзе іх купіць у Котары, я не ўяўляў, але ж гэта амаль як "адна тут адпачываеш?" - нешта, што ўздымаецца з глыбіні падсвядомасці, рэфлекторны прыём, якім немагчыма не скарыстацца.
- Дык а дзе ты жывеш? - зноў спытала яна.
Усё пачалося з таго, што аднойчы ў мяне скончылася арэнда кватэры ў Тбілісі. Мая лэндлордка Кейт (але гэта для іншаземцаў, я звяртаўся да яе Кетэван) патэлефанавала сказаць, што неўзабаве вяртаецца гаспадар кватэры і таму мне трэба з’ехаць.
Так я даведаўся, што яна ніякага дачынення да гэтай кватэры не мае, гэтаксама як не мае сілы яе імя і подпіс у кантракце на арэнду.
Старая добрая Грузія, мая любімая краіна, chemi Sakartvelo, tavisuplebis qvekana, balbuta balbutima - тут ўсё трымаецца на даверы. Нідзе на планеце мне не было гэтак жа лёгка і цёпла, як там.
Я спакаваў сваё жыццё ў дзве валізкі - адну пабольш, другую паменш. Тую, што пабольш, пакінуў у сяброў, тую, што паменш, павёз за сабой у аэрапорт.
Ды нідзе не жыву, паціснуў я плячыма. Езжу з горада ў горад, з краіны ў краіну.
Але так не бывае, не пагадзілася яна. Кожны чалавек мусіць недзе жыць.
Правільна казаць - кожны чалавек носіць сваё неба з сабой, выправіў я.
Ты, кажу, Элі, задаеш няправільныя пытанні, на якія ўсё адно не здолееш зразумець адказы. Давай лепей пакажу, як я хадзіў з Будвы ў Святы Стэфан.
Неяк я вычытаў, што ёсць такое маляўнічае месца - выспа, злучаная з мацерыком вузкім пясчаным перашыйкам. Ну і вырашыў, што абавязкова трэба туды патрапіць, вось наўпрост заўтра і пайду.
Ноччу, як і звычайна, я не спаў - бадзяўся па старому гораду Будвы, бы той прывід.
Пад раніцу...
Чакай, перабіла мяне Элі. А чаму ты не спаў ноччу?
Ну ты што, здзівіўся я, пабываць у новым горадзе і не паглядзець, як ён выглядае ноччу?
З гарадамі ўсё гэтаксама як і з людзьмі - сапраўдная, шчырая іх сутнасць раскрываецца выключна па начах, бо днём увесь час не да гатэга.
Дык вось, пад раніцу я некалькі гадзін папрацаваў, потым яшчэ некалькі - паспаў. Дачакаўся, пакуль сонца ўздымецца максімальна высока і распачнецца самая спякота, ну і вось тады рушыў у дарогу.
Прайшоў некалькі населеных пунктаў і пляжаў - зразумеў, што калі трохі забіраю ў горы, то адразу пачынае лагаць GPS. Яшчэ даведаўся, што дарога ўздоўж узбярэжжа файная, хоць і не заўсёды ёсць асобная зона для пешаходаў.
Дарэчы, я не люблю фатаграфавацца, у мяне аніводнай нармальнай фоткі няма - гэта кожны раз праблема, калі я шукаю новую працу, няма што ў cv закінуць.
А вось спрабаваў спаймаць у кадр котку і падумаў, што буду замест сябе здымаць свой цень - ён больш выразны і менш патрабавальны.
Здароў!
Уяўляеш, кажу, як прышпільна, доўга крочыш па тунэлю, выходзіш...
А там вось так.
Я, дарэчы, планаваў на ўсю дарогу вытраціць паўтары-дзве гадзіны, але пакуль пасядзеў на беразе мора, пакуль пазазіраў у вокны дамоў, пакуль паразмаўляў з мінакамі і катамі - ужо пакрысе пачало цямнець.
А да Святога Стэфана яшчэ пярдоліць і пярдоліць.
Прыбавіў ходу і пляжы змяніліся дрэвамі - я пабачыў сцежку ўбок ад дарогі і толькі падумаў, маўляў, а там што такое, як ногі ўжо вынеслі мяне ў нейкі парк.
Шарыўся туды-сюды па парку, ну і, вядома, заблукаў. Спачатку спрабаваў знайсці сцежку, па якой прыйшоў сюды, плюнуў і пайшоў проста ад мора.
Утыкнуўся ў сцяну, яшчэ і, курва, з калючым дротам. Уяўляеш, блін, сцяна пасярод дрэваў?
Прайшоў яшчэ хвілін 15 і, здаецца, перад самым заходам сонца нарэшце пабачыў тую самую выспу.
Радасны, я пабег да яе, пранёсся па перашэйку, які звязвае Святы Стэфан з матэрыком і ўпёрся ў зачыненыя дзверы.
Ад людзей на беразе я даведаўся, што ўсёй гэтай тэрыторыяй валодае нейкая турыстычная фірма, і проста так на выспу фіг патрапіш, трэба замаўляць асобную экскурсію.
Ну што тут зробіш? Паплёўся назад. Да Будвы адтуль рэгулярна ходзіць аўтобус, квіток на яго каштуе мо якіх 2 еўра. Але я падумаў, ну фіг там, за што я вам буду плаціць, за тое што замок пацалаваў? Пайшоў пешшу.
- Так ты, атрымоўваецца, так і не патрапіў у Святы Стэфан? - спытала Элі.
- Які Стэфан? - не зразумеў я. - Ааа... Ды і хер з ім! Я ж увогуле не пра гэта...
Я хацеў распавесці, што сэнс не ў гэтым, што ўвогуле няістотна, куды канкрэтна я там крочыў, і што толькі падчас вандровак я нарэшце прызнаў сабе, што сама дарога нашмат каштоўней за фінішную кропку на мапе, што вынік заўсёды не адпавядае чаканням, і што працэс дасягнення рэзультату дае табе нашмат больш уласна за сам рэзультат.
І што на адваротным шляху я ізноў зайшоў у парк і пачуў, як недзе паблізу забрахалі сабакі - уласна, я ўвесь час чуў гэты брэх недзе ўдалечыні, але чым цямней ставала, тым бліжэй іх было чуваць і тым грамчэй яны былі - сабакі Паўднёвай Эўропы.
І што я выйшаў з гэтага парку - у адной руцэ камень, у другой палка, бы той нэандэрталец з нэандэртальскага лесу (альбо з андэртальскага, Элі гэтага дакладна не ведае, а вы мо і чулі, што лясоў усяго два - андэртальскі і неандэртальскі).
Але што рабіць з сэнсамі, што рабіць з культурамі і кантэкстамі, з тым што застаецца паміж радкамі і з тым, што вынесена за палі, з незразумелымі каштоўнасцямі і прагай да пошукаў неіснуючага?
Якімі словамі мне ўкласці ў тваю галаву ідэі - свае і чужыя, але ж толькі тыя, што жывуць стагоддзі - калі ты не зразумееш і паловы адсылак з майго аповеду?
Справа, канешне, не ў мовах - цягам апошніх гадоў я размаўляў з людзьмі на шасці розных, але амаль ні з кім так і не здолеў паразумецца.
Які сэнс у гэтых камунікацыях, калі з людзьмі я пачуваюся больш самотна, чым сам на сам з сабой?
Можа, тады лепей увогуле маўчаць. Можа прасцей шукаць гэтае самае паразуменне ў цішыні і не прамаўляць ані слова. І калі знойдзем - паляцім у бездань, маючы ў зубах толькі крыкі. Мы зробімся лёгкія, як папера.
Апошняя частка будзе пра мову.
Інстаграм: padarozhny
Аповед пра Чарнагорыю:
✅️1. Інтра
✅️2. Рэха Венецыі
✅️3. Францыск Скарына
✅️5. СХС
✅️6. Белыя і зялёныя
✅️7. Еўра
➡️9. Мы лёгкія, як папера
10. Мова
Comments
Post a Comment